Na wolności

Pierwszy obiad na wolności dostałam za darmo od lasu.

- gdzie będziemy dzisiaj jedli? – spytałam Adama polegującego w rozciągniętym między drzewami hamaku.

- tutaj.

- jak to tutaj? – spytałam z niedowierzaniem spodziewając się raczej czegoś w rodzaju „pojedziemy do knajpy, na pizzę, na kebab… do miasta”.

- no rozejrzyj się dokoła – skinął ręką leniwie podnosząc głowę - tu jedzenie znajdziesz na każdym kroku. Stasiakowie upieką nam chleb. Już zamówiłem. Za parę minut idę po mleko do sąsiadów a potem nazbieramy sobie grzybów do kaszy gryczanej. A jak się trafi po drodze jakaś jabłonka to na wieczór będziesz jadła placki z jabłkami. Może być?

- może! – krzyknęłam z zachwytu - sto lat nie jadłam takich placków…

- czas najwyższy. To co, idziemy? – spytał schodząc z hamaka.

- gdzie?

- no po mleko…

- ach tak, mleko. Od krowy? – spytałam bez zastanowienia.

- no przecież nie od kota… Ach ty moja businesswoman. To jest wieś. Tu nie chodzi się do Piotra i Pawła. Bierz koszyki i bańkę z werandy. Idziemy.  

Zapach tamtej gryczanej z leśnymi grzybami zabiorę ze sobą do grobu. Jeszcze wczoraj jadłabym cokolwiek byle szybko. Dziś siedziałam rozparta na trawie pod wspaniałym sielskim niebem z dymiącym talerzem gryczanej z grzybami na kolanach i nie mogłam się nadziwić jak wiele wspaniałych rzeczy odstawiłam na całe lata do lamusa.